Tijdens de afgelopen Vuurlanddag namen alle Vuurlanders een foto mee en gaven die door aan elkaar, zonder erbij te vertellen wat het verhaal bij de foto was. In deze reeks lees je welke teksten ze bij de voor hen onbekende foto hebben geschreven. Deze week: Robin Block schrijft een gedicht bij de foto van Anouk Bosch.
*
ALTAAR
Ik heb nooit iets gewist.
Het wit ging vanzelf.
Hoe sterker de magneet
hoe kleiner de ruimte.
Vier woorden slopen
naar de tafel met rekeningen.
Daar liggen ze nog steeds.
Zodra je je mond ernaartoe brengt,
wankelt het altaar, kiepert om
in je gezicht.
Er vallen grappen uit
die we netjes
langs de rand hadden gelegd,
het plaatje van ons, dansend,
een getekend boeket,
een gieter vol sorry’s.
Planten hadden we niet,
wel die foto van de Hortus:
de Australische Flappentak,
het wandelende blad
dat niemand zag, behalve wij.
Soms trilde ze even op haar pootjes
alsof iets haar had aangeraakt.
