Alle stortbuien in oktober - 5

Lelie Danesh

Schurft en soa's

Martijn van Bruggen

Geen tijd voor spelletjes (5)

Rahab Ahmed

uitje

Leonie Moreels

overtocht

Jana van der Hak

Neurowetenschapper IV

Louise van der Veen

möbel olfe

Cai van der Werf

er zit een mooie jongen op de achterbank, een te letterlijke droom&nbsp;



achteruitkijkspiegel in zijn handen visgraten uit aan het graven



het is een geurloze droom zijn schoot een kussen ik denk aan hem&nbsp;



als aan het uitzicht over zee toen ik voor het eerst voelde in mijn ribben&nbsp;



hoe het is om landloos te zijn, niet meer overal aan te hoeven meren







en ik ruik het citroendoekje pas als hij het doorgeeft, geloof niet 



altijd wat ik me weet te herinneren 



hoe ik in de mast stond, uitkeek

er zit een mooie jongen op de achterbank, een te letterlijke droom&nbsp; achteruitkijkspiegel in zijn handen visgraten uit aan het graven het is een geurloze...

dit nummer opnieuw afspelen?

om niet te blijven hangen- onze hoofden vervlechten zich



met de eindeloze herhalingen die ze zelf in leven



houden, verdwalen nooit, verdwijnen niet meer raken



de snaren in altijd weer dezelfde volgorde







als de bushaltes, straten die je volgt naar huis



boodschappentrolleys, vrouwen met paarse



panty’s in een overvolle tram rollen maar net



over de drempel blijven







steken als de deuren dichtgaan weten



die drempel zelden te vertalen naar iets



dat anders klinkt dan niet binnengelaten



worden in je eigen huis&nbsp;







we denken dat we nog iets



te zeggen hebben maar spreken



als altijd en elke dag de taal niet

om niet te blijven hangen- onze hoofden vervlechten zich met de eindeloze herhalingen die ze zelf in leven houden, verdwalen nooit, verdwijnen niet meer raken...

je vergeet een hele hoop

Voel je het vergaan van



de dagen hoe blind je er soms 



doorheen struikelt en alles uiteindelijk



blauw ziet,







niet je knieën denk maar niet



aan vallen wanneer je haar ogen nog zo vers



voor je hebt, denk aan eeuwig liggen en hoe



je woorden verwateren net als dit land dat



de zee in zal zakken als het er klaar voor is.







Het leven is er niet langzamer



op geworden eerder in losse beelden



opgesplitst omdat volvruchtbare grond niet



altijd van je geëist kan worden,







je verzucht iets over net 



niet vallen en toch altijd



die harde landing, je bent erin gaan leven



je verkoolde hoop in liefde die klopt



op een deur waar ook gewoon 



een bel hangt.

Voel je het vergaan van de dagen hoe blind je er soms doorheen struikelt en alles uiteindelijk blauw ziet, niet je knieën denk maar niet...

voorgevoel

begin je vandaag omgekeerd;







je start op de bank



je viert naar de avond toe&nbsp;



waar je hard zal werken aan



je banden en ze uit zal leggen dat&nbsp;



er weer een nieuwe maand is begonnen&nbsp;



wat inhoudt dat het gras vanaf&nbsp;



nu ondersteboven groeit







en we het niet meer zullen zien







het zal niet op het nieuws komen maar er zullen&nbsp;



mensen zijn die het weten en de schrale&nbsp;



berm stilletjes langsgaan met hun gieter



je bent blij dat je ze hebt gewaarschuwd







maar je mist je oma







je mist haar huis en het glas dat je alsmaar&nbsp;



opnieuw vulde om heen



en weer van de keuken&nbsp;



naar de kas te lopen&nbsp;



hoogstpersoonlijk zeker te maken dat iedereen evenveel dronk







hoe hard de druiven daarvan gingen groeien

begin je vandaag omgekeerd; je start op de bank je viert naar de avond toe&nbsp; waar je hard zal werken aan je banden en ze...

wegduiker

de aalscholver vloog



van me weg, sloeg op het water



om het naar beneden te duwen



het van zich af te schudden







ik duwde me over de brug



onder een laag hemelplafond



daalde ik af



om niet door jou gezien te worden







wat klonk er?



wie heeft me deze stilte toegezegd?







er is een rots waar ik terug kan komen



maar het is niet dit huis en het is niet



de oranje lucht in je ramen&nbsp;

de aalscholver vloog van me weg, sloeg op het water om het naar beneden te duwen het van zich af te schudden ik duwde me...

hoofdpijndossier (sonnet)

Niet eerder heb ik mandarijnen gegeten



Ze waren me niet trouw, niet te voorspellen



Nooit überhaupt poging gedaan tot pellen



Ze waren zo eenduidig, zo simpel te vergeten







Een flapuit van een kind, jarenlang verbeten



Mijn zus at er meer dan op handen te tellen



O, de geur wist me altijd bijzonder te kwellen



Ik heb het haar vingers, stiekem, altijd verweten&nbsp;







Dingen veranderen deze dagen, van bijzonder naar normaal



Zo betrapte ik mezelf deze dag op een te eerlijke morgen



Waren mijn behoeftes me opeens bekend, werd ik verbaal







Er zat al die tijd een rust in mijn vingers verborgen



Ik pel volwassen, maak voor het eerst geen kabaal



over de geur van vruchtvlees en schil, eet ik geborgen

Niet eerder heb ik mandarijnen gegeten Ze waren me niet trouw, niet te voorspellen Nooit überhaupt poging gedaan tot pellen Ze waren zo eenduidig, zo...

spel

we beginnen gericht er hangt iets van zuur&nbsp;



zweet keurig opgeborgen tussen mijn beddengoed



we beginnen gericht



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de auteur&nbsp;



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om de choreografie van het koor op zich te nemen







het bed is warmer dan het hoort te zijn



er is ons gezegd dat er niet te beginnen valt als



er niet wordt begonnen we mogen



dankbaar wezen dat er nog wordt geluisterd &nbsp; &nbsp; &nbsp;



&nbsp; Wie was dat dan? 



 Wat was er dan?



Ssst… ze spreken



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; HET KOOR



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;heerlijke melk die wordt bewaard tot het grote grote einde



 arme stakkers een beetje in de war een klein beetje maar



&nbsp; &nbsp;luister nou toch verdwijn niet zowaar verwees jezelf of nou



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de regisseur



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om te bepalen wie eerst mag



we beginnen zonder te bibberen we



dansten in mijn droom vannacht



als ik haar met mijn voeten na probeer te stippelen



kan ik de beweging niet meer vinden



&nbsp;[er wordt gelachen in de zaal]



&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;HET KOOR



&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;lieve stakker begin iets anders te worden of te zijn



 vergeet een keer je lakse ledematen waar verlangen schuilt



 hoe het hoort doet er niet meer toe waar is de haast gebleven







[je hoeft geen goede speler te zijn]   Het is aan de dramaturg



[maar je moet wel kennis hebben van het spel]           om de verwachtingen te temperen











we verwachten lang niks het zingt&nbsp;



ons toe zakt door het bed het begint&nbsp;



nergens of we kunnen het begin gewoon niet meer zien

we beginnen gericht er hangt iets van zuur&nbsp; zweet keurig opgeborgen tussen mijn beddengoed we beginnen gericht &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het is aan de auteur&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;om de choreografie...

Logo	Vincent Hammingh
Kernteam	Erwin Hurenkamp, Robin Block, Martijn van Bruggen, Isa Bob van Rooy, Aaron Pierens
Website	Laurens Besselsen

Jana van der Hak
Louise van der Veen
Cai van der Werf

overtocht

Archief

dit nummer opnieuw afspelen?

je vergeet een hele hoop

voorgevoel

wegduiker

hoofdpijndossier (sonnet)

spel

Andere talenten

Lelie Danesh

Martijn van Bruggen

Rahab Ahmed

Leonie Moreels

Menu

Social

Contact

Credits