Je legt een knoop in de nek van een zwaan en iemand bedankt je

Jana van der Hak

hoe moet ik zeggen dat ik het weet als ik

je haar zo zie vallen op je schouders 

de gordijnen mogen nu wel open

ik heb gedroomd van alle mannen wiens rouw ik mocht opdoeken

er liggen nog pogingen in het vriesvak naast mijn bed

en als ik uit het raam kijk kan ik ons geen beeld geven

er zijn zwanen die er weken mee rondlopen

we bestaan, buiten

er zijn mensen zoals wij en we zijn ze niet

mijn slapende lichaam lijkt het te weten

ik heb een toekomst bedacht die ik niet kan zien en geen beeld kan geven

smeltwater, mijn sokken soppen als ik het bed uit stap

ik spaar handleidingen van wekkers maar ze belanden

altijd in het water

en in geen ervan staat hoe ik je moet zeggen dat ik

het weet

als ik je haar zo zie vallen op je schouders

en je wijst

naar het nest op Eendrachtsplein