In deze groepsreeks slaan dichters van het Frontaal Zomerkamp 2025 en van Vuurland de handen ineen om een poëtische kleurenbundel samen te stellen. Vandaag voegt Milou Lang narcisgeel toe.
*
Narcis
mijn oma stal ze uit het grasveld langs de weg
‘het zijn er toch genoeg’ zei ze, en dat was ook zo
ze had een schepje en een handschoen
verstopte de bollen in haar fietstas
herplantte ze later zorgvuldig in haar tuin
tien gele bloemen netjes op een rij, in februari stonden ze daar
‘houd je oor dichtbij,’ zei ze, ‘dan kan je ze horen zingen’
ze zongen met een fluisterstem van ladiela-de-lente-komt
de lente kwam in felle kleuren
blauwe lucht in blauwe vijver, roze, paarse, gele bloemen
en uit de narcistoeters kwam boempapamuziek
ze zongen ‘kijk dan, kijk dan, wat voor moois er allemaal is’
ik keek de vijver in en zag mezelf
ik zag mezelf in felle kleuren
ik had de ogen van m’n oma
en datzelfde ik-ga-iets-doen-wat-eigenlijk-niet-mag
na die lente waren m’n oma en de narcissen verdwenen
ze hadden haar als een bol onder de aarde gestopt
ik wachtte een zomer, herfst en winter tot
ze in februari weer naar boven kwam
winter ging voorbij
ik zag de bloemen in het grasveld langs de weg
niemand die de bollen uit de grond gegraven had
maar daar stond ze dan
met gele blaadjes
die zongen van ladiela-de-lente-komt