net buiten Zürich Hauptbahnhof pak je mijn schouders vast
en lacht waar gaat die rugzak met dat meisje heen
midden op het zebrapad een soort buitenbioscoop met wild vlees
flarden schuurpapierhanden vervangen maanden van telefoontjes
en snijzaaldagen vol verwondering over de verschillende manieren
waarop een lichaam uit elkaar kan vallen; af en toe samen
maar veel vaker gebeurt het onopgemerkt en alleen
zo begint het jaar van de draak: op straat tussen vreemden
de stad een tuin vol kattenkwaad en bierglazen om te stelen